Στην παλέτα μου έχω το κόκκινο της φωτιάς και του πάθους γιατί η ζωή είναι ανούσια και άγευστη χωρίς αγάπη και χωρίς πάθος που είναι η αφετηρία για κάθε νέο ξεκίνημα.
Θέλω έναν κόσμο όμορφο, όπως τον θυμάμαι τότε που ήμουν παιδί.
Με φωτεινό λευκό, σύμβολο της αθωότητας και της αγνότητας που σχεδόν έχει εκλείψει στις μέρες μας.
Καθάριες ψυχές , χωρίς ίχνος καταστροφικού εγωισμού που στο πέρασμά του σαρώνει σαν τυφώνας ότι βρει στο διάβα του. Συναισθήματα και ανθρώπινες αξίες γίνονται ένας σωρός καυτής άμμου που σκοτώνει.
Θέλω καρδιές γεμάτες αγάπη, που ξέρουν να δίνουν και να δίνονται με ανιδιοτέλεια. Που μπορούν να εκτιμούν την ομορφιά που υπάρχει γύρω τους και δεν την καταστρέφουν.
Θέλω ανθρώπους που έχουν λόγο και κάθε λέξη τους έχει το νόημα της αλήθειας. Που νοιάζονται και μοιράζονται χωρίς προκαταλήψεις.
Που αγαπούν τη ζωή και με τις πράξεις τους ισχυροποιούν την ύπαρξή τους, συμβάλλοντας σ ένα καλύτερο αύριο.
Που έχουν ανοιχτό μυαλό και κοιτάνε μπροστά. Που δε φθονούν, δε ζηλεύουν, δε ματαιοδοξούν, δεν προκαλούν τον ανθρώπινο πόνο.
Που κάνουν την αγκαλιά τους έναν παράδεισο φιλίας και συντροφικότητας.
Που μιλάνε με πράξεις και όχι με άδειες υποσχέσεις που σκορπούν αφειδώς δεξιά και αριστερά.
Θέλω έναν κόσμο που να δίνει νόημα στις στιγμές και να γεύεται κάθε σταγόνα από τις χαρές που προσφέρει καθημερινά η ζωή.
Που μεγαλώνει παιδιά με υπευθυνότητα και σύνεση, που γίνεται μια γροθιά στα δύσκολα και οραματίζεται ένα υγιές μέλλον…
Το μικρό μου σύμπαν είναι μια κουκίδα στο χάρτη του άπιαστου, το ξέρω.
Όμως η δική μου παλέτα αυτά τα χρώματα διαθέτει και με αυτά τα χρώματα προσπαθώ να πορεύομαι, παρακάμπτοντας τους γκρίζους ουρανούς που συναντώ…. Όσο μπορώ.
Άντα Δ.
.gif)
.gif)
